Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın kafasında şiddetli vazgeçilmez iz mevcuttu. Kavganın kafasına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Kenan’dı. Savaşta dertli izler almış sığınmacıların bakılan Danimarka merkezinde uzun süre tedavi görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günlerde elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu okulun yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı bir hikayesi vardı. Bazıları savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın sakın!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Görevli danışmanı çabalar başarısız kaldı. İdare, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla oğlunun ailesini toplantıya tespit etti.

Bütün aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile birlikte toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman ayağa kalktı, “Muallim!” söyledi bir adım atarak dede ve ninesinin elini öpmeye aniden başladı.

Dışarısı soğukken ben, çift kat. Dede çorapsız gelmişti. Yeleğin altına giymiş gibi beyaz entarisini ayak bileklerine kadar uzamış giydi. Anne ve ninesi ve annesi kapalıydı. İş yerindeki geçmişini ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman çok kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise kendisini “Hala gözleriyle gözü açık şekilde yatak gece saatlerinde işemeye!” dedi. Rahman utanarak odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailelerin çoğunlukla onayıyla Rahman’ın bir rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karar verildi. Okul saatlerinde oğlu ile özel ve koordine görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda Rahman okulda koşarken kapıya çarptı. Zararı olmadı fakat hissi acı duydu, uzun yoğun ağladı. Rahman’ı teselli etmek amacıyla kucağını tutmaya okul götürdüm. Önüne beyaz bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuma görünümü görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> izledim. Rahman, renkli kalemlerle bir şeyler çizerken bana unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt getirip bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok bitkin, dinlenmek istiyor, ne yazık ki gitmek. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı unuttum.

Yürürken Nasır’la karşılaştım. Beni tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü karardı; bana söylemedi. Oğul sonraki sık sık birçok Suç olaylara sorumsuzca yetkililer kayda işlenmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu gençlerin eğitildiği bir tane kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza karşılık Rahman’ı elinden alınmamış olduk.